elimden geldiğince görmeye çalışıyorum, aramaya sormaya..
görüştüğüm zamanlarda mümkün olduğunca az "aaa ne zaman oldu bu kadar şey yahu?" dememi sağlıcak şekilde davranıyorum kendimce..
ama acı gerçek var çoğu kişiyle muhabbetim ölmüş ya!
şimdı farkettım:/
kötü bir şey bu!
insanlarla tek bğglantımın yavaş yavaş sadece internet üzerinden olması
sanaldan uzak kaldığımda tüm muhabbetin katlolması çok acı!
gerçekten üzüldüm:/
hayatın tüm çabalarıma rağmen beni çemberin dışında bırakma isteğine karşı durmaya çalışan ben, akıntıya karşı yüzmeyi bile kabullenmişken yalnızlığa dayanamıyorum! her seferind eyenik düşüyorum! vampirin kana duyduğu ihtiyaç benim dünyamda samimiyetten, içten yaşanılan şeffaf anılardan ibaret çünkü!
özledim insanlarla saatlerce konuşsam da bıkmamayı, görüşmesemde onca zaman oturup iki bardak çay içtiğimde ilk sıcaklığı hissedebilmeyi!
Süper ötesi !
YanıtlaSil