toplum;
1-insan ömründen uzun yaşayan,yeni üyelerinin bir kısmını cinsel üreme ile sağlayan,ortak ve karmaşık bir eylem sistemine sadakat gösteren, kendi kendine yeten bir insan topluluğu..
2-sosyal olmak için didinip duran insan topluluğu..
3-ayni renkte t-shirt giyen ve bunu kaniksamiş insan obegi..(bu tamamen tam benlik olan tanım)
4-kendi kendini devam ettiren, belli bir fiziksel yeri olan varlığını uzun zaman sürdüren ve bir hayat şeklini paylaşan insanlar topluluğu.
5-bireyin, doğanın ve insan dayanışmasının yok oluşu pahasına ilerleyen totalleştirici curcuna...
ve bir de TDK'ya danışırsam;
"Aynı toprak parçası üzerinde bir arada yaşayan ve temel çıkarlarını sağlamak için iş birliği yapan insanların tümü, cemiyet, topluluk."
neyse ne diyemeyecek kadar nefes almamı zorlaştırdığı için yazdım bu meletin anlamını! ona uyum sağlamaya çalışarak tüketilen ömürleri ilham olarak kullanıyorum bu gece maalesef!
cok severek aldığım bir ayakkabı gibi geldi bana topluma girmek! hevesliydim, insanlar vardı! farklı farklı gülümseyişler, gözyaşlarının izlediği farklı yollar vardı! ama aıcttı canımı o çok sevdiğim ayakkabılar! vurdular parmak ucuma! genişler dedim dayandım biraz ama her seferinde olan ayaklarıma, ayakta kalmamı sağlayan benliğime oldu.
toplum baskısı der kimileri buna. işte bu dertten muzdaribim bende. bu toplum bu curcuna hep bana mı press birader diyesim geliyor!
beni anlayamadı insanlar! onca farklı ruhtan çıkmadı benim gibi hisseden kalpler, benim gibi davranan eller...sözün özü toplum denen şey hayatımı hep yokuşa sürdü, bıkmadı tükenmedi benle uğraşmaktan.
farklıydım biraz belki, dikkat çekiyordum o veya bu sebepten. ama her anne benimki gibidir zannettim ben, her anne öğretmiştir kabullenmeyi daha küçücükken yavrusuna!
ama değilmiş yanılmayı yaşayarak öğretileni pekiştirdim ve ben kabullendim! bir tek ben bilmiyormuşcasına ben kabullendim. üstüne üstlük ayak uydurmaktan uzmanlık yapmaya karar verdim bu gece.
bir kez daha ilişkilerimi topluma göre değiştirmeye...
sonunda hiçbir şey diğerleri dediğimiz insan topluluğunun istemediği gibi olmıcak, kimsenin başı ağrımıcak! olan sadece bana olcak, ben kaybedecem, ben özlicemm..
"ha değer mi kimin umrunda sen sahip çık değerlerine, değer verdiklerine!" derdim ben olsam okuduğumda.
ben hemen söyleyeyim değer! birini kaybedersiniz, ukte olur içinizde gülle gibi ağır, sert! zamanla hafifçe bastırır içinize, zamanla daha da hafif! belki hep orda kalır ama acıtmaz bir süre sonra. ama bu insanlar; yavaş yavaş başlar yapışırlar teninize, hayatta kalabilcek kadar güç verirler size ki sürünmeye, acı çektiğinizi hissetmeye devam edin diye!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder