yürek çakılıp kalmışken, aklın nasıl o kadar hızlı çalışabildiğini merak ediyordum!
kendimden en emin olduğum zamanlarda; yalnız da gayet iyi yaşayabildiğimi düşünmeye başladığım sıralarda bile onu çok özlüyordum:(
benden bir şeyler eksikmiş gibiydi; bacağım kesilmiş ya da bir dişim düşmüştü sanki!
neyin eksik olduğunu biliyorum ama sürekli dilimin diş etlerindeki boşluğa kaymasını engelleyemiyordum ya da hayalet uzvum için için sancıyordu!
böle bir şeydi işte...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder