her sabah aynı tarafından kalkıyorum yatagımın..alışkanlık işte demek isterdim ama değil..
kalktığımda buz gibi suyu yüzüme vuruyorum hala! aslında uyanmak istemiyorum; uyumadan önce düşündüğüm son şeylere dönmek işkence gibi geliyor çünkü..yani sana..her gece gözkapaklarım uykuya yenik düşene kadar akan gözyaşlarıma sebep olan sana..
suyla yenilenmiş cildimle bakıyorum kendime aynada, belki boş belki dolu bakıyorum aynaya ne haldeyim bu ben miyim diye! aklımdakiler suyun yüzüme çarpması kadar sert, gene başlıyor çatışmaya beynimde, öyle bir gerilim oluyor ki etkisi gözlerimde beliriveriyor hemen; bir kaç damla yaş..tıpkı uyumadan önce belirdiği gibi; ama daha güçlü..
okula gidiyorum insanlara selam veriyorum, sürekli birşeyler konuşuluyor ama ben anlamıyorum, duymuyorum ki hiçbirini duyamıyorum ki anlayayım..gözlerimdeki bakışların donukluğu insanlara neden böylesin dedirttiğinden suratıma nazikçe bir gülümseme de koyuyorum.(: arada kullanıyorum bu iki nokta ve parantezi ki dinlemediğimi, duyamadığımı anlamasınlar diye..
avutuyorum her gün, her saat, her dakika kendimi. inandırmaya çalışıyorum bir şeylerin artık olmadığına hatta hiçbir zaman olamadığına ve benim buna dayanabileceğime zamanın geçeceğine, yavaş da olsa her şeyi eskisinden daha güzel yapabileceğine..diyorum her şey güzel olacak diye içimdeki isyankarlara; ama yine yatağa girdiğimde, kafamı koyduğumda ıslanıyor yastığım..
bağıra bağıra şarkı söylüyorum içimden, beynimde haykıran seni duymamak için, naralar atıyorum her gördüğüm golün sevincine niyet, geziyorum köşe bucak seni görmemek için etrafımda, gezdiğim yerlerde yeni insanlarla tanışıyorum ki bir sen daha bulabileyim içlerinden birinde ya da seni unutturacak birisini, kahkahalar atıyorum en ufak espride senin için düşürdüğüm gözyaşlarına nispet olsun diye..yapıyorum işte bir şeyler.. kendimce bir şeyler.. öylesine..
bütün bunlara rağmen içimde sana hayran olan beni engelleyen, beynimde senin için haykıranlara inat bağıran tek şeyse; "incinmemiş gururum"
her seferinde dayan diyorum ona, dayan ki yenilmeyeyim..
dizlerim titremiyor değil arada, ya da gözlerim kararmıyor, ellerim de boşlukta kalıyor bazen..ama kısa sürüyor artık, her zamankinden kısa; arada seni görünce sıklaşıyor, ama geçiyor yine sonunda..
ama yinede içimdeki o saf, bir o kadar tükenmeyen özleme inat; içimdeki sencili öldürüp, bencili yaşatıyorum..çünkü ben artık, senle olan benden daha güçlü olmalıyım..
biliyorum ben bunu yapabilirim, daha önce de yaptım! yine yapacağım!..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder