evet bunu artistik bir cümle olsun diye söylemiyorum! içtiğim bir sudan kontamine bir bakteriyle amipsiz dizanteri oldum! su içtiğim için zehirlendim.
olabilcek en iğrenç gastrointestinal belirtileri gösterdim tahmin edeceğiniz üzere. en son ateşim de çıkınca ailem hastaneye gitme konusunda karar kıldı. gittim, serumdu antibiyotikti...
evime 2 günümü hastanede geçirip girebildim anlayacağınız.
tıp okumama rağmen hastane kokusu hasta olarak girdiğimde hep farklı gelmiştir burnuma! biz buna psikolojik diyoruz sanırım, ki pek umrumda da değil. geçti bitti!
hasta olduğunuzda hemşireydi doktordu annenizdi, farklı birilerini arıyorsunuz sizinle ilgilenecek. telefonuma 304213428431232970 kez bakmışımdır heralde birisi aradımı diye. işin sonunda kimse de aramadı. o hasta halimle bir de buna alındım kendimce. ölsem kimsenin haberi olmayacak diye düşündüm. olmadı da (en azından zehirlenmemden.)
bir de anladım ki bir anneniz var işte. bir tek o hep yanınızda, bir tek o sürekli arayıp soruyor, bir tek o ölseniz de öldürseniz de duyar. anneniz...annem!
belki de değerini yeterince bilmiyorumdur. o yerlere göklere sığdıramadığım biricik gördüğüm arkadaşım bile bugün alttan almadı benimle konuşurken, ne düşündüğü ne kadar değer verdiği umrumda değildi ki o an, sadece ilgi istiyordum, hasta olduğumu söylemiştim ve o bunun bana ekstra bir puan kazandıramadığını gösterdi. ama annemi yerlere göklere sığdıramadığımı, en azından bunu ona söylediğimi bile hatırlamıyorum!
sanırım sevgimi yanlış insanlara gösteriyorum. sanırım değil öyle!
en azından anneme artık göstereceğim. her an yanımda olduğunu bildiğimi bunu değerini anladığımı göstereceğim. bir tek o olursa ayakta durabilceğimi bildiğimi ona söyleyeceğim! kısacası annemi seviyorum belki ama artık sevgimi göstereceğim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder