ya da kandırılma korkusu;
belki herşey çok çok daha farklı olabilirdi..
gerçekten anı yaşayabilirdim umarsızca belki de..
attığım her mesaj, söylediğim her sözden pişmanlık duyup duymayacağımı düşünüp durmazdım, kaybetmezdim onca zamanı!
korkağım sanırım!
gururmuş kandırılamamakmış bunlar arkasına sığındıklarım aslında!o kadar farkındayım ki korkak olduğumun sanırım bile fazlalık kalıyor.
çevreme hiç dürüst olmadığımdan sorsanız herkes sorgulamadan ne istersem nasıl istersem yaşıyorum sanır beni..
bilmiyorlar ki her yaklaştığım bedende yeniden duvarlar örüp aştığımı,
yapacağım her şeyden önce sonucu en siyah
haliyle hayal edip göze alınabilirliğine baktığımı,
tam bir korkaklık kaynaklı kontrol delisi olduğumu..
bilmiyorlar!
bilmesinler de zaten, varsın bilmesinler!
acaba risk almaya değer mi?
her şeye rağmen üzülmeyide kaybetmeyide göze almaya..
karşılığında, gözlerimin içindeki başkalarının 'fer' dediği libidomu geri alabilecek miyim ki?
bilmiyorum!
kafam o kadar karışık ki düşündükçe batıyorum :(
ve sanırım artık uykusuzluktan ölmemek için yatıyorum da..(:
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder