tuhaflık zor zanaat...
yapıp ettikleriniz size normal gelir,
ama başkaları anlamaz ve onaylamaz bakışlarla süzerler bütün varlığınızı.
kimisi güler, kimisi yüzünü çevirir.
ama aynı zamanda tuhaflık iyidir. yaratıcı kılar insanı.
hem insanların gözlerindeki anlamaz ve şaşkın bakışlar kadar tuhaf bir şey de olamaz.
tuhaflığın tanımı bana bakılarak yapılabilirmiş, öyle diyor annem.
baştan aşağıya tuhafmışıım.
hani derler ya alem Mersin’e, ben tersine… Bu bile hafif kalırmış benim tuhaflığımın yanında.
çünkü ben yönümü asla ve kat’a başkalarının nereye gittiklerine bakmadan belirliyormuşum.
yapayalnız kaldığım da oluyormuş, yolumu kaybettiğim de.
işte bu zamanlarda, yalnız kaldığımda yani; kafamı dinliyormuşum..
bazen yolumu kaybettiğimde kimsenin uğramadığı yerleri keşfedebilecek cinstenmişim..
kısaca tuhaflık benim enerjim, ayırıcı özelliğimmiş.
annem susunca düşündüm vay be ben neymişim diye:D
haa bir de anladım ki normalleşmeye hiç niyetım yok:D
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder