gün gelecek ve birisi karşımdaki boş olan sandalyeyi çekip oturabilir miyim diyecek, ve bende kibarlık yapıp tabiki şeklinde bir cevap vereceğim!! oturma nedenini de kimliğinide bilmeyeceğim bu kişinin.. konuşmya başlamak için bekleyecek önce! meraklanmam için bana süre tnıyacak belkide, o bakışı görmek isticek gözlerimde; 'ee ne anlatıcaksın' bakışını..yetmicek arada öksürcek orda oturduğunu hatırlatmak için. o belirlenmiş süre ve debelenmeler bittiğinde de söze başlıcak.
sana önemli bir haber getirdim diye gircek konuşmaya, duraksıcak tekrar o bakış oluştu mu artık diye; ama bu sefer emin bir şekilde duraklıcak! bende istediği şeyi vercem ve konuşmasına devam edicek!
önemli haberi merak ettiğini biliyorum bu nedenden ötürü direk konuya giriyorum diye eklicek. hayatla aramdaki sorunları duyduğunu ve hayat*ın benim hakkımda aldığı son kararı bana iletmek için o sandalyede oturduğunu belirticek. karar denildiğinde kafam kalkıcak ve o andan itibaren gerçekten onunla ilgilenmeye başlıcam merakla!! çünkü hayatın beni önemsemesi bile hoşuma gitmiş olcak..
'neyse! uzun lafın kısası hayat sana artık hayalkırıklığının sana uğramaycağını söylemememi istedi' dicek ve noktayı belirten mimiğin ardından defolup gidicek masamdan!!
hemde benim cevabımı hayata olan cevabımı dinlemeden çekip gitcek! ağzımdan çıkcak 'hadi be ordan' lafını duymadan hemde...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder