özledim!
gözlerim telefonun ne kadar yakın olduğunu söylerken beynim daha uzak olamazdı diyor adeta.
içimde, en derinde, kısaca ben*de bir yerleri ipotek aldın ve gittin. bana ait ama senin kontrolünde o yerler artık ve her istediğinde canımı acıtabiliyorsun oralarla:(
yine söylüyorum özledim!
belki bir gün sana da söyleseydim keşke diyeceğimi bile bile sen duymayasın diye burdan söylüyorum;özledim!
konuşmayı, sesindenki değişiklikten yüz ifadeni tahmin etmeyi, ardından istemsiz değişen surat ifademin farkına varıp mutlu olduğumu anlamayasın diye ses tonumu koruma çabalarımı özledim!
çok hemde..
bazen diyorum varsın gurur kapının dışında kalsın bu gece, üzülme korkusuna da atalım yanına, bizbize olalım..inat etmeyeyim ve arayayım bir kere de, duyayım sesini, yine çalışayım gizlemeye mutluluğumu..
ama sonra; ya üzülürsem gene diyorum, ya yine kırılırsam, ya bu konuşma mutlu etmekten çok daha da zarar verirse ben*deki sana ipotekli yerleri kullanarak..ya düşünmekten alıkoyamassam kendimi naptım ben diye, ya ağlarsam yine:(
işte o an tekrardan alıyorum elime iplerini aklımın, mantığımın hatta duygularımın..
sonuçta hala özlüyorum!!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder